قاصــــــــــــــدکم

پیـــــــــــــک یارم

نمیدانـــــــــــــــــــم کجایم

بازیچۀ دست بـــــــــــــادم

مقصدم دور و افق ها تاریک

خمــــــــــــــــار قصۀ بارانم ...

نه دنیا مرا شناخت

نه من خودم و دنیا را شناختم

در یک فرآیندی آمدم و در فرآیندی دیگر خواهم رفت

فقط سعی میکنم خوب باشم، نمیدانم آیا این کافی است

یا نــــــــــــــــــــــــــــــــه ...

یک نهال ظریف یاسمن کنار آلبالوی جوان

انیس و غمخوار شبهای بی ستاره

یار دیرین این خانۀ فرسوده،

یادآور گذشته های دور و شیرین

مامن پرنده های تنها

کاشتم تا آرام دردهای

این دل خسته و درمانده باشد ...

نه زندگی کردیم

نه توانستیم کسانی راکه زندگی می کنند

یک دل سیر تماشا کنیم،

همانند ماهی به تنگی عادتمان دادند

و به ما آموختند که زندگی با مرگ میسر می شود

ای لعنت بر این زندگی ...

دودی که از جگر سوختۀ ما برخاست

راهنمای کاروان گم شده گردید ...

همچو خاشاک دنبال باد دویدن تا کی

اسیر گرداب کوچه پس کوچه بودن تا کی

من نسیم شبانگاه بودم که بر تن گلها می وزید

با من جفا کرد روزگاران، که چنین خوار بر ویرانه میگذرم ...

زندگی یک تراجدی شیرین است ...

خاک یخ زده را دستان کرخ شده از سرما چگونه می کاود

نسیم با چه رویی از دیار مغموم شما میگذرد

آنجا که نژند اندیشه ها مشام آزادگان را می آزارد

کاش پشه را زبانی بود و عجز آدمی را به رخ می کشید

یا که چهارپایان را شعوری بود و کتاب قانونی می نوشتند

من از خلسۀ نیمروز تن های فرسوده

به پستوی نمور افکار گندیده پناه نمی برم

من به آفتاب اندک آسمان ابری امید دارم ...